12 February 2013
11 February 2013
Anny)) says:
იცვლებიან თუ არა ადამიანები? რთული კითხვაა ჩემი აზრით. ბევრი მოსაზრება არსებობს ამის თაობაზე, ისეთები როგორიცაა - "ადამიანები არ იცვლებიან, გრძნობები იცვლებაო" , ან კი "ადამიანები არ იცვლებიან, მჟღავნდებიანო". ყველა ესეთ მოსაზრებაში სიმართლე დევს, რაღაც დოზით, მაგრამ არა ყველასთვისაა ეს მართებული ახსნა და განმარტვა. ან კი როგორ უნდა იწამო იმის, რომ ადამიანს შეცვლის უნარი გააჩნია როცა გაქვს წაკითხული წიგნი - " მექანიკური ფორთოხალი " [ თუნდაც ამ წიგნის ეკრანიზაცია თუ გაქვს ნანახი > A Clockwork Orange ]
ყველაფრის მიუხედავად, მე მაინც მიმაჩნია, რომ შეცვლისათვის პიროვნებას არა საბაბი და გარემოება უნდა გააჩნდეს, არამედ სტიმული დახვეწილობისაკენ, სწრაფვა სრულწოფილებისადმი. რომელსაც თან ახლავს რაიმე გრძნობა ( სიყვარულის, დანაშაულის, "ყელში ამოსვლის", სირცხვილის, სასოწარკვეთილობის, დანაკარგის ან ტკივილის ). გრძნობა აუცილებელია იმიტომ, რომ მის გარეშე არამარტო ძნელი იქნება ჩანაფიქრის ( შეცვლის ) განხორციელოება, არამედ არც ისე ნაყოფიერიც! გარდაქმნა ამ შემთხვევაში განაპირებულია ადამიანის შინაგანი მდგომარეობით, იმის სურვილით რომ შეიცვალოს ხედვის რაკურსი სამყაროსადმი, აღითქვას გარშემო ადამიანები და "პროცესები" სხვა კუთხიდან, და თუ ეს ხდება, ადამიანი იცვლება, იცვლის აზრს და გარკვეულწილად პრინციპებსაც. მთავარია ადამიანი რომელიც გადაწყვეტს შეცვლას დარწმუნებული იყოს თავის თავში, აცნობიერებდეს რომ შეცვლა დადებითად იმოქმედებს მის ცხოვრებაზე, და მაშინ ყველაფერი გამოვა!
[ ახლა მე არ მაქ ლაპარაკი ასაკთან დაკავშირებულ ადამინის გარდაქმნაზე, რადგან მოგეხსენებათ ადამიანის ფსიქიკა ვითარდება დაახლოვებით 8-17 წლების მონაკვეთში.. ]
ასევე არსებობს ადამიანის შეცვლის ისეთი შემთხვევები, როცა თვითონ გარდაქმნის პროცესი ძალაუნებურად მიმდინარეობს.. სურვილის გარეშე.. ზუსტად ესეთ შემთხვევაში მიზანდასახულია იმის აღვნიშვნა, რომ ზუსტადაც გარემოება მოქმედებს ადამიანზე და არა ადამიანის სურვილი ან მიზანი გარემოებაზე! რაღაც ისეთი განსაკუთრებული [ განსაკუთრებულად კარგი ან განსაკუთრებულად ცუდი ] უნდა მოხდეს რომ ადამიანი თავისით შეიცვალოს, არ შემიძლია მაგალითის მოყვარნა, იმიტომ რომ ვერ წარმომიდგენია პირადად ჩემს ცხოვრებაში რა უნდა მოხდეს რომ ძალაუნებურად, ჩემი თავისათვის შეუმჩნევლად პიროვნულად შევიცვალო!
P.S. THE MEANING OF LIFE IS TO GIVE LIFE A MEANING..!
10 February 2013
Anny)) says:
არც ვიცი რა ვწერო..
ალბათ ის არის სათქმელი რომ უფრო ნათლად და გარკვევით გავაცნობიერე რომ მის გარეშე... არა არაფერი იქნება )) ისეთი ემოიციების შტურმი მაწვება მეორე დღეა, რომ მთელი გონება ამერია, საშინლად ვიყავი ! ეხლაც ვარ.. ეხლა ბევრად კარგადაა ყველაფერი, ვიდნე გუშინ, მაგრამ მაინც! იმიტომ, რომ აქამდე უცნობი გრძნობები მეუფლება.. რისი ახსნაც საკმაოდ ძნელია..
მაგრამ ყველაფრის მიუხედავად, მთავარი მარტო ისაა რომ...
მიყვარს ყველაზე მეტად.. ვიცი მასსაც ვუყვარვარ..))
კი მართალს ამბობენ სიყვარული არ არისო საკმარისი.. მასეა, არ არის ეს საკმარისი.. იმიტომ, რომ მის სიყვარულში ჩემი უაზრობის გამო სხვა, ცუდი გრძნობებიც აღმოჩნდა.. ყველაფერი ეხლა ჩემი გამოსასწორებელია)) რაც არ უნდა იყოს.. ჩვენ გადავლახავთ ყველაფერს)) რადგან უერთმანეთოდ არ შეგვიძლია.. ნუ მე მის გარეშე ნამდვილად))
Anny )) says:
= ))))))))))) )))) ) ) ))))))))))))))) ) ) ) ) ) ))))))))))))))))))) ) ) ) )))))))))) )) )) ))
09 February 2013
08 February 2013
Anny)) says:
Когда мне будет восемьдесят пять.
Когда начну я тапочки терять.
В бульоне размягчать кусочки хлеба.
Вязать излишне длинные шарфы.
Ходить, держась за стены и шкафы.
И долго-долго вглядываться в небо.
Когда все женское, что мне сейчас дано.
Истратится, и станет все равно — Уснуть,
проснуться или не проснуться.
Из виданного на своем веку.
Я бережно твой образ извлеку.
И чуть заметно губы улыбнутся…
Когда начну я тапочки терять.
В бульоне размягчать кусочки хлеба.
Вязать излишне длинные шарфы.
Ходить, держась за стены и шкафы.
И долго-долго вглядываться в небо.
Когда все женское, что мне сейчас дано.
Истратится, и станет все равно — Уснуть,
проснуться или не проснуться.
Из виданного на своем веку.
Я бережно твой образ извлеку.
И чуть заметно губы улыбнутся…
Anny)) says:
I hate the way you talk to me
and the way you cut your hair.
I hate the way you drive my car;
I hate it when you stare.
I hate your big dumb combat boots
and the way you read my mind.
I hate you so much it makes me sick.
It even makes me rhyme.
I hate it -- I hate the way you're always right;
I hate it when you lie.
I hate it when you make me laugh;
even worse when you make me cry.
I hate it when you're not around
and the fact that you didn't call.
But mostly I hate the way I don't hate you --
not even close, not even a little bit, not even at all.
and the way you cut your hair.
I hate the way you drive my car;
I hate it when you stare.
I hate your big dumb combat boots
and the way you read my mind.
I hate you so much it makes me sick.
It even makes me rhyme.
I hate it -- I hate the way you're always right;
I hate it when you lie.
I hate it when you make me laugh;
even worse when you make me cry.
I hate it when you're not around
and the fact that you didn't call.
But mostly I hate the way I don't hate you --
not even close, not even a little bit, not even at all.
Subscribe to:
Posts (Atom)















